alt

Long way back home familie Siroen

alt

Emigreren naar Australie
Tegenover de kleurrijke jaren zestig waar de jeugd zich steeds meer manifesteert en de vrijgevochten jaren zeventig waar mensen nog meer zelf bewust worden van hun eigen kunnen, staken ze altijd wat bleekjes af:

de jaren vijftig, waar de spanning tussen traditie en vernieuwing een steeds grotere rol gaan spelen. Een saaie tijd, Nederland lag in puin door de oorlog en men moest hard werken, sober leven,met een gezagdragende overheid en een onaantastbare kerk die de jaren 50 zo hebben gekenmerkt. Tot 1961 verlieten zo,n 125.000 mensen Nederland, en emigreerden naar Australië ook het gezin Siroen uit Gemert vertrok in 1954 om in hun nieuwe vaderland een nieuw bestaan op te bouwen .De Nederlandse regering promote emigratie met voorlichtingsavonden films en posters,door dat de bevolking flink begon te groeien door de naoorlogse geboorte golf,een half miljoen mensen vertrokken in totaal, vele uit angst voor een nieuwe oorlog,( de koude oorlog was begonnen ) of zochten het  avontuur hopend op een betere toekomst in Amerika Canada of Australië. Als kinderen verlieten de zussen siroen Gemert en als volwassenen na 54 staan ze weer op Gemertse bodem. Opgegroeid in Australië bezoeken ze het dorp waar ze geboren zijn,en waar de herinnering bestaan uit de verhalen van de oudste zussen  vader en moeder. Dat de band met Nederland en Gemert een hechte was blijkt uit het feit dat de 3 zussen ondanks hun jonge leeftijd toen ze emigreerden  12.  2. en 4 jaar  spreken ze nog Gemerts. Vader en moeder hebben altijd gewoon Gemerts blijven praten in hun gezin. Wat mij raakte was de liefde die deze mensen voor hun Gemert koesteren ondanks dat ze zelf bijna niets weten van de tijd dat ze vertrokken. Tijdens hun verblijf in Gemert waren ze te gast bij Jan en Laura Habraken, Jan en Laura zochten hun jaren geleden op in Australië.

Free Bird Focus op bezoek.

In 1994 vertrok Jan en Laura Habraken voor 6 maanden naar Australië om daar opnamen te maken van toeristische bestemmingen, en zo de collectie van Free Bird Focus reisinformatie uit te breiden.

alt
alt

Al vanaf 1992 maken wij informatieve reis Dvd’s (toen nog video’s), voor de toeristenindustrie. Omdat wij toch het hele continent zouden doorkruisen, hadden wij de lokale omroep aangeboden om wat opnamen te maken van oud Gemertenaren die in de jaren 50 naar Australië waren geïmmigreerd. Er werd via de omroep gevraagd wie er familie in Australië had en er werden adressen genoteerd. Op onze lijst van immigranten stond ook het adres van Siroen. Bert en Mien Siroen, een smaakmakend koppel in die jaren, vertrokken in 1954 met 9 kinderen naar het verre Australië. Eerst was het hun bedoeling om naar Canada te vertrekken, maar om de een of de andere reden ging die reis niet door. Mien had intussen een blik op de landkaart geworpen en was er achter gekomen dat Canada in de winter wel erg koud was, in Gemert waren de winters toen ook nog koud en daar wilde ze van af.

Dus werd de landkaart nog wat verder opengevouwen en viel haar blik op Australië, daar gaan we naar toe zij ze tegen Bert. Maar Bert hoorden dat niet, want die zat in de Keulse Kar tegen Leo van Kol en nog enkele andere kornuiten zijn nood te klagen over de reisplannen van zijn vrouw. Bert zag al dat gereis niet zitten, want het was maar afwachten of ze in dat verre Australië ook een Keulse Kar hadden en Bert kon het goed met zijn vrienden vinden hier in Gemert. Maar de macht van Mien in de huiselijke kring van Siroen bleek toch groter dan die van Bert, dus werden de koffers gepakt. Toen de bus voor de deur verscheen, om de eerste etappen af te leggen naar Rotterdam, was Bert kwijt, Mien leende een fiets bij de buren en zetten koers naar de Keulse Kar, want ze had wel een vermoeden waar haar Bert vertoefden

alt
Molenstraat

Bert zat inderdaad in zijn geliefd café afscheid te nemen van Leo van Kol, d’n IJzeren Bol, Jantje d’n Duitser, Miet Kokke en nog enkele andere bekende Gemertenaren en de zakdoeken waren behoorlijk nat. Maar Mien kende geen mededogen en onder luid geween moest Bert mee naar huis want de bus stond al met draaiende motor te wachten. Onder grote publiek belangstelling zette de bus zich in de Wachtendonk-straat in beweging, nog eenmaal keek de familie Siroen naar de zojuist afgebrande molen van Winkelmolen en vertrok naar Rotterdam.

Niet alleen Bert had het moeilijk met het verlaten van Gemert, Mien en Bert hadden al een paar dochters, dat naar het mannelijk schoon van Gemert lonkten en ze vonden dat daar best wat van hun gading bij zat. Dus ook die zaten met een gebroken hart in de bus, maar Moeder zei:  Boelshit die Aussies zijn net zo knap en verdienen veel meer.  Zo’n Mien toch, ze scheen een goede vooruitziende blik te hebben.

De familie Siroen stapte in Perth met het hele gezin van boord en vestigde zich in de meest afgelegen stad van Australië. Een reis naar de dichtstbijzijnde grote stad Adelaide was 2.697 km, Melbourne waar de meeste Nederlanders neerstreken was 3.421 km, even shoppen in Sydney was 3.939 km en om de eerste stad in noordelijke richting te bereiken Darwin moest 3.982 km worden afgelegd. Dat zijn geen afstanden die je zo maar even op de fiets doet. Bert ging werken op een touwfabriek, misschien dacht hij wel, dan kan ik wat makkelijker de eindjes aan elkaar knopen, en zo was het ook. Bert wilde gemotoriseerd door het leven gaan en kocht zich na verloop van tijd een motor, met zijspan nog wel, want ook zijn kinderen moesten van het snelle leven in Australië kunnen genieten en in zo’n zijspan kon een groot deel van zijn kinderschaar. Maar Bert gebruikte de motor ook, om ieder vrij uurtje dat hij had, naar de haven te rijden om te kijken of er boten uit Nederland aankwamen en of daar Gemerts volk op zat, want Gemert is altijd in Berts hoofd rond blijven spoken.

Toen wij in 1994 in Perth aankwamen was Bert al lang gestorven en zijn kinderen vertelden dat hij Gemert nooit los heeft kunnen laten. Ook Mien was reeds gestorven maar pas veel later en ze heeft te midden van haar kinderscharen een mooie oude dag gehad. Met 9 kinderen vertrok ze uit Gemert en in Australië zijn er nog 2 bij gekomen en zelfs die spreken nog wat Gemerts. Nederlands kennen ze niet want dat hebben ze nooit gehoord. Een bewijs dat Bert en Mien altijd hun moedertaal zijn blijven gebruiken. Wat ons opviel was dat alle Siroentjes vlak bij elkaar woonde, tot dan toe hadden we gezien dat de grote Nederlandse families bijna allemaal over heel Australië waren verspreid en vaak veel dagreizen van elkaar woonden.

alt
De molen in de molenstraat vlak bij hun huis

Bij de Siroenen was dat niet zo, het bleek een hechte familie die lief en leed met elkaar deelden en elkaar wekelijks zo niet dagelijks zagen. Overal waren we welkom ontvangen, maar bij de Siroentjes troffen we toch wel een uitzonderlijke gastvrijheid aan. De hele familie was bij Broer Siroen verenigd om ons welkom te heten, de koude kant had zich in de keuken terug getrokken en de dames Siroen starten allemaal tegelijk met het vertellen van hun verhaal. Binnen 10 min. konden we er geen touw meer aan vast knopen en besloten we om een andere tactiek toe te passen. Om beurten zochten we ze in hun eigen huis op om ze daar hun verhaal te laten doen zodat we het op een ordelijke manier op tape vast konden leggen.

Tot slot zijn we nog een dag met de boot van Phill Wedwood, de man van Annie Siroen mee geweest, om op kreeften te vissen, haar man is namelijk beroepsvisser.
Annie ging die dag ook mee met de boot om ons het een en ander te vertellen over het vissen op kreeften.
Na 1 week bij de Siroenen vertoefd te hebben vertrokken we in Perth richting het noorden.
Enkele jaren later was Truus met haar man Tony bij ons te gast in Gemert. In september 2008 was Truus en haar man terug in Gemert, maar in het kielzog gevolgd door haar zus Mientje en Annie met haar kreeftvisser.

alt
De visvijver

Dribbellei                                                       Ridderplein anno 2012

Mientje en Annie keerden na 54 jaar terug op hun geboorte grond en hebben daar intens van genoten.
Hun grote wens is om met al hun zussen nog een keer terug te keren en ze begrijpen nu ook veel beter waarom hun vader in Australië altijd met grote heimwee geleefd heeft, want ze vonden Gemert prachtig.

Jan en Laura met de zussen Siroen
Back Home Again
Voor videoclip zie multimedia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.